Kominn tími á mig?

Ég fékk einhverja kvörtun um daginn yfir að ég væri búin að vera löt við bloggið mitt...
Reyni að bæta úr því næstu daga. Held að ég sé að komast í svona stuðsyrpu. :)

Helst að frétta héðan er að ég er loksins farin að fullorðnast. Orðin hálfþrítug, hvorki meira né minna. Held meira að segja að ég hafi fundið nýja broshrukku á afmælisdaginn. ;)

Að sjálfsögðu fékk ég voða fínar afmælisgjafir frá mínum nánustu; veglegt gjafabréf í Vero Moda frá múttu og systkinunum, eitt stykki saumavél frá sonum mínum (!) og einn þann allra fallegasta blómvönd sem ég hef séð og konfekt frá Makanum.

Í gær ákvað ég síðan að skreppa í búðir með sys, til að finna mér eitthvað fínt fyrir gjafabréfið sem ég fékk. Verslaði fyrir meirihlutann af summunni, gekk út með vörurnar í barnakerru (sem ekkert barn var í akkurat þá stundina), og um leið byrjaði að pípa á mig. OK, ég sneri mér að afgreiðsludömunum með ofsa spurnarsvip, datt strax í hug að þær myndu nú vilja renna aðeins í gegnum kerruna og pokana... En nei nei. "Labbaðu bara áfram, þetta er allt í lagi!"

Ég hélt að þetta væri kannski einhver vani, að tækið pípti á alla sem gengu út úr búðinni með nýjar vörur. Síðan þegar ég kem heim fer að ég kíkja á fötin og viti menn...
Það hafði gleymst að taka þjófavörnina af tveimur flíkum.
Spáið í hvað ég hefði getað labbað út með, í barnakerrunni jafnvel!
Mér finnst þetta alveg frábært.

Vona að þetta sé ekki stíllinn í fleiri búðum, það verður fljótt til þess að föt hækka helling í verði, og nóg er nú samt.