Blogg

Nenni ekki að velta mér meira uppúr fréttunum sem eru að gera allt vitlaust núna.
Breiðavík, Byrgið, Hæstaréttardómarar, Barnaperrar...
Held ég láti þetta eiga sig að sinni, enda búin að taka fínan skammt undanfarna daga.

Efst á baugi hjá mér núna er nefnilega leiðindakvef og glænýr endajaxl...!
Jebb, hálfþrítug konan er bara farin að státa sig af nýrri tönnslu í enda neðri góms.
Sársaukinn er ekki farinn að kikka inn ennþá, en ef ég hef (ó)heppnina með mér, verð ég sjálfsagt farin að væla áður en langt um líður.

En svona kvefdrulla er svosem ekkert ný. Sérstaklega ekki þegar maður á barn á leikskólaaldri.
Óhjákvæmilegur fylgikvilli.

Og talandi um leikskóladrenginn; Þegar ég sótti hann í leikskólann í dag varð hann svo spenntur, að hann prílaði/hljóp uppá stærðarinnar dekk á lóðinni og small síðan beint á andlitið úr allri hæðinni. Slatti af blóði, þó heldur meira væl.
Strákgreyið, hann er eins og andarnefja með tvöfalda efri vör og alveg miður sín af skömm.
En hvað getur maður sagt, boys will be boys.
Það brotnaði þó allavega ekki tönn í öllum látunum! ;)

Nú er hún Birta mín væntanleg á klakann á morgun. Það verður munur að hafa hana, sérstaklega þar sem fyrst um sinn mun hún búa bara í næsta nágrenni við mig. :)
Vá, hvað hún verður ekki látin í friði. Greyið.

Ég er búin að klára alveg tvær heilar bækur síðan um jólin, sem ég held að sé persónulegt met.
Allavega síðan ég var svona 10 ára.

Sú fyrri heitir Karitas: Án titils, eftir Kristíni Marju Baldursdóttur.
Ég held ég geti alveg sagt, að þetta sé með betri bókum sem ég hef lesið.
Allavega langaði mig að byrja aftur á byrjuninni þegar ég var búin með síðustu línurnar á síðustu blaðsíðunni...

Í fyrrakvöld var ég svo að klára Tryggðarpant, eftir Auði Jónsdóttur.
Ég komst einmitt að því í gær að hún er barnabarn sjálfs Nóbelsskáldsins, ekki langt að sækja hæfileikana.
En þessi bók var mjög skemmtileg. Mér meira að segja tókst að tárast aðeins þegar ég kláraði hana, samt endaði hún einhvern veginn ekkert sorglega.
En samt... það var eitthvað..

Ég er svo mikil rauðsokka, að núna get ég eiginlega bara hugsað mér að lesa skáldsögur eftir kvenkyns rithöfunda. Sem er kannski ekkert svo rauðsokkulegt, frekar en að það er karlrembulegt að karlmenn kjósi heldur að lesa bækur eftir aðra karlmenn....
Nú bíð ég bara eftir að fá fleiri bækur lánaðar hjá sys, sem á svo mikið af bókum að hún gæti auðveldlega fengið greitt fyrir aðgang að safninu. :)

Nóg í bili, sá stutti er farinn að rífa í tölvustólinn minn.
Skyldi hann nokkuð vanta athygli?