*HÓSTHÓST*

Þar sem ég er orðin eitthvað lasnari en í síðustu HÓST-færslunni minni, fannst mér ágætlega við hæfi að tvöfalda þann titil og setja útkomuna hingað.

Ég er búin að vera að bíða eftir síðan í gær að fá loksins að sjá hvernig lungun í mér líta út í alvörunni. Hóstinn og tremminn hér á heimilinu hefur verið þvílíkur, að oft held ég að bráðum verði opnað hér líffærasafn þegar allir hafa gubbað uppúr sér innyflunum.
Sjálf hef ég verið bryðjandi Íbúfen síðustu 2 daga, þó það sé ekki nema bara til að geta staðið í lappirnar. Það þykir víst ekki til fyrirmyndar að liggja í rúminu allan daginn þegar maður er með einn tæplega 8 mánaða skríðandi um allt, og annan 4 ára sem heldur að hinn sé einhvers konar leikfang.
Lítið um veikindafrí hér semsé.

Svo er eiginlega alveg merkilegt hvað hausinn á manni steikist í svona ástandi; áðan stóð ég sjálfa mig að því að vera að spá í hvernig ég ætti að kynna mig fyrir Katie Holmes ef hún og Cruise-inn myndu einhvern tímann láta sjá sig í Kolaportinu!
Þvílíkt rugl, enda gat ég varla annað en hlegið upphátt þegar ég rankaði við mér!

Það er greinilegt að það er einhver jólafílingur kominn í fjölskylduna mína.
Nú er systir mín að bjóða okkur öllum í aðventukaffi til sín á sunnudaginn (með smákökum og alles), ég er búin að liggja yfir svona dótabúðarbæklingum í allt kvöld og Maggi minn er farinn að spá alveg óhugnanlega mikið í piparkökum núna undanfarið.
Skyldi hann vera að hinta á að ég eigi að fara að baka eitthvað..?
Og by the way, miðað við hvað andlitið á honum ljómar þegar hann skoðar bæklinginn frá Leikbæ, þá held ég að hann sé ekkert endilega að fara fram á mjúka pakka þessi jólin. ;)

Úff púff, svitinn af mér er farinn að leka á R, T og P á lyklaborðinu, best að hætta áður en fleiri stafir drukkna í Majuveikindum...

Bull.

Vigtin og önnur stærri áhyggjuefni

3. í vigtun var í dag, ég vigta mig alltaf alla mánudagsmorgna.
Á þessum 3 vikum hef ég misst alls 3 kg, sem ég tel nokkuð gott miðað við að þetta er bara breyting á mataræði en voða lítil hreyfing inní þessu.
Klapp fyrir mér. :)

Hins vegar var ég að horfa á mynd núna rétt í þessu, sem heitir
An Inconvient Truth, eftir Al Gore.
Myndin er byggð á fyrirlestri sem hann hefur haldið um allan heim, en mestallt efni myndarinnar er frá þessum fyrirlestri.
Ef þið hafið the slightest áhyggjur af því hvernig jörðin er að eyðast, og jafnvel ef þið eruð of sjálfselsk til að pæla nokkuð í því, þá er þessi mynd algjört must see.
Ég hef alltaf reynt að vera mjög meðvituð um þessi mál, þ.e. Global Warming, en eftir að hafa horft á þessa ræmu finnst mér ég hafa verið algjörlega ignorant hingað til. Þarna fer hann svo ótrúlega nákvæmlega í öll smáatriði, alla útreikninga sem hafa verið gerðir, öll plott sem hafa verið framin til að reyna að þagga niður í vísindamönnum, og svo mætti endalaust telja.

Þegar hann fór útí það að telja upp dæmi um áhrif þess sem við erum að gera jörðinni með allri þessari mengun, langaði mig helst til að skríða uppí hjá börnunum mínum og reyna að finna út einhverjar leiðir til að vernda þau fyrir því sem koma skal.
Eins fór ég ósjálfrátt að bölva sólinni, og í fyrsta skipti á ævinni vonaði ég að þessi vetur sem er núna myndi aldrei hætta, heldur endast fram til ársins 2050, svo heimurinn fengi kannski smátíma til að jafna sig á öllu sem hefur gengið yfir hann undanfarna áratugi.

Allavega segi ég fyrir mig; frá og með deginum í dag mun ég gera allt sem í mínu valdi stendur til að hindra þessa þróun. Og ég veit að það eru fleiri sem hugsa eins og ég, og enn fleiri tækju sig saman og kynntu sér þessa hörmung, svart á hvítu, þá er ég alveg viss um að það er enn smá möguleiki.

Úff, ég gæti pikkað inn heilu ræðurnar í kvöld og vaknað með sinaskeiðsbólgu á 3. stigi í fyrramálið, en ég ætla að láta þetta duga.

Munið bara titil myndarinnar: An Inconvient Truth....

Og já, Al Gore hefði átt að verða forseti Bandaríkjanna.