Barnastöff

Þegar ég var lítil, var ansi oft talað um að krakkar væru með njálg ef þau voru eitthvað óvenju mikið á iði, hoppandi í sófum eða bara gátu yfir höfuð ekki verið kyrr. Þá var nú yfirleitt nóg að láta bara þennan sama krakka hafa eitthvað að gera svosem að skottast aðeins úti, "taka til" í herberginu sínu eða hvað sem gæti haft ofan af því þótt það væri ekki nema í smátíma. Ekki voru þau látin á nein lyf, enda held ég að þessir sömu krakkar hafi bara orðið að ágætu og sæmilega heilbrigðu fólki.

Ég komst ekki hjá því að hugsa um þetta í dag, á meðan ég fylgdist með 4 ára guttanum mínum bókstaflega hlaupa í sófanum, með öllum þeim látum sem því fylgdi, í örugglega hálftíma. Þar sem yngri gaurinn var í öruggri fjarlægð, og fylgdist með stóra bróður sínum með miklum undrunarsvip, þá ákvað ég bara að leyfa Magga að fríka út á þennan hátt. Hann hefur ekki farið á leikskólann núna í 5 daga, og það er yfirleitt á svona dögum sem ég sé hvernig það fer með hann að komast ekki út að hreyfa sig.
Hefði sá óskírði ekki verið lasinn, þá hefði ég örugglega bara farið með þá út í göngutúr og leyft Magga að hlaupa soldið á fína göngustígnum sem fylgir Nesinu.
En, ég verð víst að bíða með að sleppa njálginum í honum lausum þar til hann fær að djöflast á morgun þegar ég loksins fer með hann aftur að hitta krakkana í leikskólanum.

Börn eru misvirk. Sum vita ekkert hræðilegra en að "þurfa" að sitja kyrr í kennslustund, við matarborðið í leikskólanum eða jafnvel yfir sjónvarpinu.
Öðrum myndi ekki detta í hug að láta trufla sig eftir 3 tíma dund við púsluspil, jafnvel þó það væri heill ísbíll búinn að taka sér búsetu í frystiskápnum þeirra.

Þessi "ofvirku" þurfa bara soldið meiri hreyfingu en hin, þau þurfa ekki endilega að láta trappa sig niður með einhverjum lyfjum, sem enginn veit hvaða áhrif munu hafa á þau í framtíðinni.

Jújú, að sjálfsögðu er til alvöru ofvirkni í börnum sem eru með athyglisbrest, og það er að sjálfsögðu alveg afskaplega erfitt, get ég ímyndað mér.
En hverjir hafa ekki fengið nóg af allri þessari ofvirkniumræðu sem kemur upp öðru hvoru? Nú er ekki langt síðan ég heyrði einhvern doksa tala um það í blöðunum að Íslendingar væru greiningarsjúkir, þ.e. það þarf að greina öll vandamál sem einhverja sjúkdóma. Hef heyrt nokkur ný sjúkdómaheiti á sl. árum, eins og t.d. valkvíði, og nú vilja einhverjir sérfræðingar meina að kaupæði sé líka eitthvað sem þarfnast læknismeðferðar. Ekki sálfræðimeðferðar, læknismeðferðar.

Held það segi okkur soldið hvernig fólk hugsar, "krakkinn minn er svo óþekkur, sama hvað ég öskra á hann, hann hlýðir engu! Best að biðja einhvern um að setja hann á Rítalín, því augljóslega er eitthvað að BARNINU."

Jebb, ég er eiginlega komin langt út fyrir subjectið eins og svo oft áður.
Pointið átti að vera; Leyfið aumingja börnunum að hreyfa sig og leika sér, þau kunna ekkert endilega alltaf að haga sér eins og von Trapp krakkarnir.
Enda eru það afskaplega krípí fyrirmyndir. ;)

Sjálf hef ég ekki verið nógu dugleg við að leiða svona leikhávaða hjá mér, en það er kannski bara kominn tími til að ég geri einhverja breytingu þar.
Sjáumst næst þegar ég verð orðin gráhærð af pottaglamri...!