Söguhorn Maju

Mér finnst ekkert skemmtilegra en að segja stuttar sögur.
Ég hef verið þekkt fyrir það að þegar ég segi frá, þá liggur við að það komi heilt leikrit uppúr mér, því ég fer svo oní öll smáatriði.
Ástæðan fyrir því er einfaldlega sú, að ég vil að "áheyrandinn" reyni að lifa sig soldið inní það sem ég hef að segja. Ef mér finnst það ekki vera að gerast, þá get ég alveg eins sleppt því að segja frá.
Veit ekkert verra en að sá sem hlustar á mig fatti ekki hvaða viðbrögðum ég er að reyna að ná með frásögninni, sama hvort þetta er skemmtileg frásögn, sorgleg eða einhvers staðar þar á milli.
Hins vegar er ég ekkert voðalega klár í að segja frá svona litlum hlutum í þessu daglega lífi, eða ræða pólitík, fordóma og annað slíkt. Þær skoðanir sem ég hef varðandi svoleiðis mál eru einhvern veginn bara búnar að láta hreiðra vel um sig í hausnum á mér, þurfa ekkert endilega að fara neitt lengra. Sem er kannski bara ágætis kostur, ég veit það ekki.

Þannig að framvegis hef ég hugsað mér að vera ekkert að skrifa neitt á þessa síðu, nema ég hafi frá einhverju "merkilegu" að segja. Samanber færsluna á undan og söguna sem ég læt fylgja með þessari tilkynningu minni.
Vonandi hafa einhverjir gaman að því.

Í dag sótti mamma mig í smá kaffi heim til sín. Ágætt fyrir okkur mæðginin að komast út, auk þess að það er soldið síðan ég var hjá henni síðast. Eftir kannski 2-3 tíma dvöl var farið að nálgast kvöldmatar- og háttatíma hjá litlum pjökkum, þannig að við fórum að gera okkur klár í að koma mér heim í heiðarbólið. Mamma fór að leita að bíllyklunum sínum um allt, ekki í fyrsta skipti skildist mér, en endaði með að taka bara varalykilinn sem hékk uppá vegg. Venjan er víst að hún finni aðallykilinn þegar hún kemur heim og er ekki að leita að honum.
Við öll útúr íbúðinni, ég með litla pjakkinn í bílstólnum og mamma leiðir þann eldri.
Löbbum okkur útá plan, mamma með fingurinn á "opnahurðir" takkann á lyklinum, en skildum ekkert í því að við sáum hvergi bílinn! Snerumst í hringi á planinu eins og bölvaðir hálfvitar, en á endanum föttuðum við hvað hafði gerst; bílnum hafði hreinlega verið stolið!
Mamma ekki búin að eiga þennan fína bíl í nema rúmlega hálft ár, splunkunýr Getz!
Það að sjálfsögðu útskýrði hvers vegna hún fann ekkert bíllyklana uppi í íbúðinni, hún hafði greinilega gleymt þeim í bílnum. Eins og hún er vön að passa allt svona, en þetta getur að sjálfsögðu gerst á bestu bæjum eins og hvað annað.
Það tók mig nú smástund að átta mig á þessu öllu saman, sérstaklega þar sem það höfðu nú ekki liðið nema þessar max 3 stundir síðan við komum til hennar á bílnum.
Við auðvitað rukum upp, hún beint í símann að hringja í lögregluna og þurfti síðan að fara alla leið niðrá Hverfisgötu til að tilkynna stuldinn. Svona er nú tæknin orðin góð.
Eftir dálitla stund og smá hungurvein hjá þeim yngsta mín megin, kom Sys og keyrði mig heim, og við sóttum múttu niðrá löggustöð í leiðinni. Hún hafði mætt voða miklum skilningi, og sá sem hún talaði við var víst algjör ljúflingur.
Jájá, fínt mál. Ég kom heim með liðið, alveg í öfgastressi yfir þessu öllu saman. Fór að sjá fyrir mér að einhverjir unglingsasnar hefðu tekið bílinn og smassað hann í atóm einhvers staðar uppí Kópavogi eða guð má vita hvar.
Þegar Sys og mútta eru á leið í Breiðholtið, eru þær að sjálfsögðu með nefin límd við gluggana í von um að sjá bílinn einhvers staðar á bílaplani.
Og viti menn....
Við Þönglabakkann, nánar tiltekið fyrir framan Leikbæ í Mjódd, rekur Sys augun í kunnuglega númeraplötu... Og þarna stóð fíni bíllinn hennar mömmu.
Lykillinn í svissinum, ljósin á, en ekki ein einasta rispa eða neitt. Meira að segja hafði bölvaður þjófurinn haft fyrir því að bakka bílnum í stæðið við strætóstoppið, sem bendir til þess að hann bara verið að fá burrann "lánaðan", því hann/hún hefur ekki nennt að labba þangað niðreftir til að ná leið 13 í Garðabæinn.
Þetta finnst mér alveg ótrúlegt, að það sé til svona beyglað lið.
Mamma þorði nú ekki einu sinni að snerta bílinn fyrr en hún var búin að hringja á lögguna til að fá þá á staðinn, en þar sem það sást ekkert á bílnum og ekkert hafði verið tekið úr honum, þá var hún bara free to go. Hún vildi nú ekkert láta sækja þennan aðila til saka ef hann skyldi finnast, því það hefur aldrei haft neitt að segja fyrir hana.
En, allt er gott sem endar vel. Og með þessu vil ég kannski bara benda fólki á, að vera ekkert að taka neina sénsa með bílana sína. Þótt það sé bara verið að stoppa stutt einhvers staðar, hafið bílana læsta og lyklana að þeim bara í vasanum.

The End.