Oh, þessir krakkar....

Ég ákvað að rölta með stóra strákinn á róló í dag, þrátt fyrir rigningu og vesen.
Töluðum um það alla leiðina, hvað það væri skemmtilegt að hitta aðra krakka og leika aðeins með þeim.
Við vorum soldið snemma á ferðinni, þannig að ég lét hann bara djöflast aðeins þangað til það kom eitthvað starfsfólk.
Svo mætir þarna lítill patti á svæðið, sem minn kall kannaðist við frá því deginum áður, þar sem þeir voru eitthvað að leika sér saman.
En sá var ekki ánægðari að sjá Magga minn en svo, að eftir stutta stund fór hann að góla framan í hann: "Ég ætla ekki að leika við þig!!"
Litla hjartað í mér tók stóran kipp.
Minn maður reyndi að fara í einhverja vörn með því að öskra bara á hann til baka, en þá var hinn bara með enn meiri stæla. Vonbrigðin leyndu sér ekki í andlitinu á litla kallinum mínum.

Og ég sem hið týpíska foreldri sem á fullkomin börn hugsaði bara: Aldrei myndi minn strákur láta svona.
Þetta fór nú allt vel, sem betur fer. Það komu þarna einir 2 strákar í viðbót áður en ég loksins þorði að láta mig hverfa frá þessu mikla drama sem leit út fyrir að ætlaði að myndast þarna hjá gæjunum. Starfsstúlkan náði líka eitthvað að sefa hrokagikkinn, þannig að hann fór að sætta sig við það að "öll dýrin í skóginum eigi að vera vinir".

En jæja, þetta fylgir víst öllu þessa barnastússi. Maður verður víst að reikna með að það blási eitthvað á móti einstaka sinnum. Held bara að það fari svona yfirleitt meira fyrir brjóstið á manni sjálfum heldur en börnunum...
Svo hefur mér allavega verið sagt.