Full Recovery

Ekki nema 11 dagar síðan litla skrímslið kom í heiminn, og ég bara að verða lík sjálfri mér aftur.
Vinkona mín hringdi einmitt í mig í dag, sem ég hef ekkert heyrt í síðan ég átti.
Hún spurði bara strax hvort ég lægi ekki öll í pörtum eftir þessa fæðingu, þar sem ég átti svo agalega stórt barn!
Neinei, ég hélt nú ekki. Orðin bara nokkuð góð, hélt ég.

Ég var einmitt að segja við makann í gær, hvað þetta er nú merkilegt ferli. Fyrir innan við 2 vikum var ég svo ólétt að ég var að springa. Var nú eitthvað vælandi hér, en var allavega með stanslausa grindarverki (og skyldi engan undra), krónískan brjóstsviða, pirruð, þreytt, og bara leið algjört helvíti síðustu vikurnar.
Núna er það allt farið. Eftir ekki lengri tíma, þá get ég ómögulega munað hvernig það var að hafa þessa feiknastóra kúlu. Hef séð myndir, sem voru einmitt teknar bara daginn áður en ég átti, og ég átta mig bara varla á hvernig þetta var.
Það er nú ekki þar með sagt að ég sé eitthvað að fara að hlaupa af stað og verða bomm aftur...
Held að það sé engan veginn þorandi, hver veit hversu stórt það barn yrði..!
Úff, mér verður bara illt af að hugsa um það.

En, allavega. Mér líður nokkuð vel núna, fyrir utan pííínu svona afgangs grindarverki, sem munu hverfa með tímanum.
Sá "stutti" er algjör engill, ég heyri varla í honum allan daginn, þar sem hann er ýmist alltaf sofandi eða bara að horfa útí loftið.
Algjört draumabarn. Held að ég hafi samt sagt þetta áður....
Það er að vísu eitthvað pínu mál með vigtina hjá honum, en það er örugglega ekkert sem þarf að hafa áhyggjur af . Allavega ekki svona þegar maður horfir á hann!

Núna bíðum við bara eftir að komast út í göngutúra, skilst nú að það sé nú óhætt bara hvað úr hverju. Það verður nú munur, maður, að komast út úr húsi eins og annað fólk!
Sá eldri er líka orðinn ansi þreyttur á þessu innihangsi, þó rúntarnir með pabba séu nú alveg að bjarga deginum hvað eftir annað.

En nóg um það. Report komið, segjum þetta gott í bili. ;)