100!

Jebb, helvítis færsla númer 100.

Ég hefði nú viljað bíða með hana þangað til á morgun, á sjálfan afmælisdaginn,
en þá verðum við nú netlaus.
Shit, hlakka ekki til.

En flutningarnir ganga fínt, við höfum smám saman verið að dudda einhverju dóti þarna niðrettir, og ég var komin þangað rétt fyrir hádegi í dag til að þrífa aðeins.
...Jamm, ég þurfti að þrífa íbúðina sem ég er að fara að flytja í....
Var eins dugleg og ég mögulega gat, þar til ég komst á það stig að ég hefði getað sofnað sitjandi.
Svo kom mamma og skúraði alla íbúðina, eins og hún lagði sig.
Þá fannst mér ég allt í einu ekkert svo dugleg lengur.
En það var voða gott að fá hana. Ég á víst helst ekki að vera að standa í neinum skúringum, þannig að auðvitað bjargaði hún mér alveg þar.

Eftir þrifin kíktum við í Náralind, nánar tiltekið í Hagkaup, þar sem ég byrjaði að versla aðeins inn fyrir lill baby. Það var ógeðslega gaman, sérstaklega þar sem það gafst ekki mikill tími í svoleiðis síðast. Passaði mig auðvitað að kaupa allt í hlutlausum litum, fyrst mútta var með mér.

Um leið og ég fer út að keyra, eða bara út fyrir dyr, þá verð ég alltaf alveg hryllilega ergileg.
Í dag var 4. dagurinn í röð þar sem svifryksmengun í Reykjavík fer yfir hættumörk.
Svo sér maður andsk. pakkið á þessum hallærislegu Ford pikkup-jeppum, sem skilur bílana sína eftir í gangi á bílastæðum, spænir síðan upp malbikið á bílastæðinu með nagladekkjunum undir öllum þessum 4 tonnum eða hvað sem þeir vega.
Þetta er ekki hugsandi fólk.
Ég var farin að hlakka svo til að geta verið úti í sumar með lill í barnavagni og Pjakkinn skokkandi með, jafnvel ofsa duglegur að keyra litla systkinið sitt.
En það er hætta á að það verði ekkert þorandi að vera mikið úti, sérstaklega ekki með þessi litlu lungu sem krílin mín hafa.
Það er glatað.
Að vísu var talað um það í fréttum í kvöld að þeir væru farnir að nota einhver efni sem bindur rykið á götunum, að fordæmi Svía.
En ekki hverra.
Fyrsti dagurinn með þetta fína efni var víst bara í dag, sjáum hvort það dugi á naglamalbikið okkar í borginni.

Jæja, þetta gengur víst ekki. Ég verð að staula mér á lappir og halda áfram að pakka, svo þetta gangi nú eitthvað á morgun. Þegar við KLÁRUM!
Geðveik spenna, maður. ;)

99

Flott tala á færslunni, 99.
Verður auðvitað enn flottari á morgun, eða hvenær sem ég pára næst.

Að vísu má reikna með netleysi í einhvern tíma í kringum þessa flutninga okkar, því við þurfum jú að flytja allar línur og allt á nýja staðinn. Um leið og við höfum fundið símatengið, ehem.... *hóst*

En að allt öðru.
Það hlaut að koma að því að ég uppgötvaði mátt internetsins.
Nú er ég allt í einu orðin óð í að lesa og heyra um bönd sem ég þekki lítið til...
Og líka að lesa um þessi sem eru í meira uppáhaldi.
Það byrjaði eiginlega með því að ég heyrði lagið Hunger Strike með Temple of the Dog (Chris Cornell úr Soundgarden og Eddie Vedder úr Pearl Jam, ásamt mixi af hljóðfæraleikurum úr báðum böndum), í útvarpinu um helgina eða hvenær það var.
Að sjálfsögðu hafði ég ekki hugmynd um hvað lagið hét, hvað þá bandið, en sem betur fer er maki minn ansi fróður um grunge-tímann.
Jújú, auðvitað var rokið beint til og reynt að finna allt sem hægt var að heyra og lesa um þetta band. Komst að því að þetta var tribute band fyrir gaur að nafni Andy Woodward, sem stútaði sér á heróíni, eins og er svona pínu vinsælt hjá Seattle rokkurum.
Þannig fann ég einmitt út að hann var í bandi með Stone Gossard gítarista og Jeff Ament bassaleikara Pearl Jam sem hét Mother Love Bone.

Hafði ég hugmynd um að þetta band hefði einhvern tímann verið til?
Oh, nei.
Að sjálfsögðu fór ég af stað að sörfa, og fann svona sample með þeim á VH1 síðu.
....Pínu vonbrigði, þar sem þessi maður hefur verið alveg hryllilega leiðinlegur söngvari.
Blessuð sé minning hans og allt það.
En hey, fortíðin þarf ekki alltaf að vera svona nice surprise, það verða nú að vera einhver svona leiðindi með. Annars er nú lítið gaman að grafa svona upp.

Allavega hefur Temple of the Dog verið ansi skemmtilegt band, enda ekkert sérlega unprofessional gæjar um borð. Vedder söng víst bara þetta eina lag með þeim, sem var víst ekkert sérlega vinsælt fyrirkomulag.
Það vildu allir heyra meira í honum.
En svo fékk hann auðvitað að njóta sín í Pearl Jam fljótlega eftir þetta.

Já, þetta er ógeðslega gaman. Þeir sem þekkja mig eitthvað vita það, að ég hef aldrei verið týpan sem nenni að leggjast yfir einhver bönd, vita nákvæmlega númer hvað öll lög eru á diskum, þekkja alla hljómsveitarmeðlimi með nafni og kennitölu, vita um hvað hvert einasta lag fjallar o.s.frv.
Samt alveg sjúklega áhugasöm um alla góða músík, og hef alltaf verið.
Svo lá mín bara á Pearl Jam síðunni í kvöld, og var að lesa svona Timeline, semsé öll þeirra achievement og allir túrar og performar og bara allt, frá 1990.
Ógeðslega gaman.

Og já, fann líka eitt stykki plötu með Blind Melon. Hélt alltaf að þeir hefðu bara verið svona
one-hit-wonder með No Rain lagið, en það var auðvitað bara steypa eins og margt annað.

Haha, nú fer ég örugglega að verða alveg óþolandi, fer að koma með svona plötu review á eitthvað sem enginn hefur áhuga á að vita um..!

En þetta er nú ágætt í bili. Ætla að leyfa Better Man og öðrum eðal-lögum að koma mér í fílinginn til að leggjast inní rúm.