Gaman, gaman.

Alltaf gaman að fá smá skammt af skemmtilegum dögum svona öðru hvoru.
Að vísu mikið búið að liggja í leti, en svo koma alltaf einhverjar svona litlar snilldir inná milli, sem óneitanlega setja soldið skemmtilegan svip á lífið.

Og það merkilega er, að þessar snilldir vilja oft tengjast börnunum manns. Hef ég allavega heyrt hjá ansi mörgum, og það á sko alveg við hér.
Þar hafið þið það, barnlausa fólk! ;) *Hehe*
Í gær þurfti t.d. ekki nema hálftíma göngutúr með pjakkinn, sem endaði við tjörnina í hverfinu. Ekki The Tjörn í Reykjavík, heldur aðra heldur minni, og með svona tífalt færri dvalargestum.
Höfðum með okkur einhverjar brauðsneiðar í poka, sem féllu ansi vel í kramið hjá andargreyjunum.
Ég hefði nú alveg viljað hafa eitt stykki videokameru með mér, því tilþrifin hjá dýrunum við að reyna að ná sér í einhverja auma brauðmola voru svo fyndin, að ég hef aldrei séð annað eins.
Það var smá klakablettur á vatninu, og ég var farin að hafa gaman að því að henda bitum þangað, bara til að geta hlegið að því þegar endurnar fóru í kapphlaup á ísnum, rennandi hver um aðra eins og keilur og bítandi í stélið á hvorri annarri. Ofsa keppnishugur!
Þeir hjá Íþróttasambandinu ættu að þróa nýtt sport í kringum þetta.

Um kvöldið var ein góð gripin af leigunum, Charlie and the Chocolate Factory.
Hún var sko fyndnari og betri en ég gat ímyndað mér, því ég hef aldrei heyrt eða lesið þessa sögu. Það er svo gaman þegar bíómyndir verða svona pleasant surprise.


Ég skoðaði fyrstu íbúðina í dag síðan leitin hófst í byrjun vikunnar.
Uppí Mosó, og sko UPPÍ Mosó.
Kjalarnesið basically í bakgarðinum hjá manni.
Ekki beint sjarmerandi staðsetning, en það er nú ekki beint það fyrsta sem maður á að vera að spá í núna.
Þessi leit ætlar að ganga eitthvað svo illa, svoleiðis, að það eru komnar svona pínu vangaveltur með að kíkja bara eitthvað út á land. Þar er svo hryllilega ódýr leiga, og maður sparar hellings pening á að búa í litlu samfélagi. Oft eru leikskólar sama sem ókeypis, og bara fílingurinn miklu betri!
Persónulega hefði ég nú ekkert á móti því. Sjáum hvert við förum með þessar pælingar.


Ég hef tekið þá ákvörðun að vera ekkert að stækka meira á þessari meðgöngu..!
Á slæmum dögum er ég nær ófær um gang, eða að standa uppúr sófum og stólum.
Mér finnst þetta allavega vera orðið fínt, þó aðrir segi að ég sé "svo fín".
Nema ein kelling sem sagði "að ég væri nú orðin soldið feit..."
Ég sagði henni að ég væri ekki FEIT, og að svona segði maður ekki við óléttar konur.
Þá var hún voða hissa, skyldi ekkert hvað ég var að meina.
OK, ég veit að vísu að ég er ekki FEIT núna, og sérstaklega ekki miðað við fyrri meðgöngu...
En ef ég væri það nú...?
Hvernig ætli maður hefði tekið þessu kommenti?
Og meira að segja þó svo að ég væri ekki ólétt, en búin að bæta á mig einhverjum aukakílóum...
Ætli einhver heilvita manneskja myndi segja svona?
Mér finnst alveg nóg að þurfa að bera þessu bumbu og sjá hana í speglinum á hverjum einasta andsk. degi, heldur en liðið sé ekki að fleygja þessu svona framan í mig.

Eins og þegar ég var á kassa um daginn, þá kom einhver voða góðleg og sæt, miðaldra kona sem ég afgreiddi. Með afskaplega móðurlegt bros á vör spurði hún: "Og hvenær átt þú að eiga?", með ofsa blíðlegri rödd.
"Ja, ég er sett 30. mars", svara ég.
Þá missti hún algjörlega andlitið, móðurlega brosið hvarf og í staðinn kom alveg skelfilegur samúðarsvipur, og hún sagði, með þvílíkt alvarlegri röddu:
"Guð, og ertu orðin svona sver?"
Ég vissi eiginlega ekkert hvað ég átti að segja, ég var svo hissa.
Minnir að ég hafi muldrað eitthvað eins og "Já, það má nú reikna með því", eða eitthvað álíka.
Kannski er það bara ég, en mér finnst eitthvað bogið við þegar bláókunnugt segir svona.

Jamm, svona er nú það. Svo þegar ég er búin að eiga, 4 mánuðir liðnir eða eitthvað svoleiðis, þá fer ég á ofsa bömmer yfir að vera ekki lengur með fínu bumbuna mína útí loftið.


En ég vil nefna það aftur, að ef einhver veit um lausa íbúð handa okkur, þá eru öll info vel þegin.


Og nú ætla ég að gera mig klára undir thrillerinn sem Makinn ætlar að finna á leigunni.