Eitt af þessum kvöldum

Klukkan að verða 1, og ég ekki í neinu stuði til að fara að sofa.
Vildi að föstudagskvöldið væri komið, þá þyrfti ég ekki að spá í að koma sumum á leikskólann í fyrramálið.
Auðvitað á ég að njóta þessa "aðgerðaleysis" á meðan ég get, því það mun örugglega duga skammt.

Eins og staðan er í dag þarf ég ekki að rífa mig upp kl. 7 til að gera mig klára fyrir vinnuna, fæða og klæða börnin og koma þeim í daggæslu á innan við klukkutíma jafnvel. Og makinn jafnvel að fara í sína vinnu, allir reyna að finna tíma fyrir kaffisopann á milli þess sem túlar eru tannburstaðir og lubbar greiddir.
Síðan kemur að lokum vinnudags, sækja börnin, versla í matinn, koma öllum heim, matseld, uppvask, quality time svona þegar maður er heppinn og síðan aftur í rúmið.
Næsta dag tekur síðan sama rútína við, og á hverjum morgni hugsar maður: Hvenær kemur eiginlega þetta helgarfrí??
Svo er að sjálfsögðu til í dæminu einhver helgarvinna, annan hver laugardagur frá 9-16. Þá eru það bara sunnudagarnir sem maður hefur til að eyða tíma með börnunum og fara með þau á einhverja viðburði, en vill samt helst bara slaka á heima og láta vikuna líða úr sér áður en næsta stríð tekur við.

Svona er þetta hjá þessari týpísku "kjarnafjölskyldu".
Þegar ég hugsa til þessa er ég mjög ánægð með að vera heimavinnandi, geta gert húsverkin þegar ég hef lyst á því, en ekki þurfa að hafa áhyggjur af að hafa lyst á að borða í eldhúsi sem aldrei finnst tími til að þrífa. Drengurinn kemur snemma heim úr leikskólanum, búinn að fá sinn mátulega skammt af útivist og félagsskap með jafnöldrum. Smábarnið heima hjá mömmu sinni, en ekki hjá einhverri dagmömmu sem veit ekkert hvenær hann vill fá snuðið sitt eða hvaða mat hann vill borða þessa stundina.
Og þegar ég er í extra miklu stuði er ég jafnvel tilbúinn með kvöldmatinn þegar makinn kemur heim.

Þó ég sé algjör rauðsokka á vissan hátt, þá líður mér oft eins og það sé í mínu "eðli" að vera heima með börnin. Móður- og eiginkonuhlutverkið er oft svo eðlislægt og innbyggt í mér, að ég fæ hálfgerðan móral ef mér finnst ég ekki hafa verið nógu dugleg við þrifin, barninu er kalt á fótunum eða einhver þarf að bíða eftir litlum, einföldum hlut eins og vatnsglasi.

Auðvitað myndi ég líka vilja vera úti á vinnumarkaðnum og þannig leggja mitt af mörkum til heimilins. Vera innan um fólk, fá kaffipásur, ekki tala barnamál allan daginn og hlusta á slúður. Það er ekkert eðlilegra en að "langa" í svoleiðis umhverfi.
En hver væri þá heima til að halda íbúðinni félagsskap? Fara til dyra þegar fimleikafélagið kemur að safna dósum fyrir árið? Gera vistarverurnar huggulegar, og jafnvel breyta til svona þegar það er kominn leiði á þessum sömu myndum á veggjunum?

Það þarf nefnilega líka að hugsa um húsin okkar á daginn. :)