Svona er þetta bara...

...það er ekkert sem maður getur gert.

Hverjir hafa ekki heyrt þessa setningu þegar verið er að ræða einhver vandamál heimsins? T.d. hungursneyð og hiv-smit barna í Afríku, global warming, stríð í Mið-Austurlöndum....

Hvernig ætli heimurinn væri í dag ef þetta hefði alltaf verið hugsunarhátturinn?
Skyldu þá vera til samtök eins og Rauði Krossinn (eða Hálfmáninn, eftir því hvar menn eru staddir), SOS barnaþorpin, Doctors without Borders o.s.frv.?
Þessi og fleiri samtök hafa meira og minna öll sprottið upp í kringum ástandið sem hefur verið í Afríku í tugi ára. Og það sem þau hafa áorkað er ekkert smáræði; skólar eru reistir, einhverjum einstaklingum er gefin von um betra líf með alnæmislyfjum, og matarpökkum er reglulega dreift um heilu þorpin og halda þar með lífi í hundruðum barna í lengri tíma.

Þetta hefði aldrei getað gerst ef fólk hefði alltaf sagt: Svona er þetta bara, það er ekkert sem maður getur gert.

Því miður er ennþá til fólk sem sér heiminn í gegnum pínkulítið skráargat að því er virðist, og virðist ekki hafa hugann neins staðar annars staðar en í sínum eigin ísskáp eða hári eða bílaflota eða hvað það er.
Það eru týpur eins og ansi margir sem ég kom að orði við þegar ég ætlaði að fara af stað með framlagssöfnun fyrir vannærð börn í Malavíu. Þarna var komin auðveldasta leið sem hugsanlega er hægt að fara til að láta gott af sér leiða, en það var að fylla út eitt skitið eyðublað og spandera heilum 1600 kr. á mánuði í eitthvað sem er virkilega þarft. Fyrir þessar 1600 krónur var hægt að gefa einu barni eina heita máltíð í heilan mánuð, og það var sko ekkert Ota haframjöl á boðstólum fyrir barnið, heldur alvöru matur sem tugir næringarfræðinga, lækna og annarra sérfræðinga hafa verið í mörg að þróa og uppfyllir alla næringarþörf vaxandi barns.

En nei. Fólki finnst hreinlega ekki taka því, heldur að það hafi ekkert að segja þótt það taki þátt í þessu. Núll áhugi fyrir málefninu. Þar með var þessi draumur minn um að geta lagt mitt af mörkum til að reyna að bæta heiminn farinn til andskotans, því svona viðbrögð taka allan þrótt úr manni, og maður verður svo ofboðslega vonsvikinn út í allt og alla.

Um daginn var ég t.d. stödd heima hjá eldri konu, sem á alveg nóg af öllu, sérstaklega aurum, og rúmlega það. Þetta var sama dag og sjálfboðaliðar gengu í hús til að safna áheitum fyrir börn í Afríku eða hvað það var, man það ekki nákvæmlega.
Þessi kona, sem hefði vel getað látið eitthvað frá sér án þess að finna nokkuð fyrir því, ákvað að svara ekki dyrabjöllunni þegar það var hringt hjá henni.
Ekki spyrja mig af hverju.

Nú er þessi stíll kominn aftur, þ.e. þessi aðgerðarleysisstíll, þegar talað er um Global Warming. Það er eitthvað sem virkilega mun hafa áhrif á allt líf á jörðinni, ekki bara í einhverjum ákveðnum heimshlutum. Fólk er hvatt til að spara alla bílanotkun, en á meðan rísa viðbjóðslegar verksmiðjur sem spúa blá-grá-brún-svörtum reyk yfir allt.
Gatið á ósonlaginu fer sífellt stækkandi, Grænlandsjökull verður horfinn áður en við vitum af, og dýralíf er nú þegar orðið fyrir miklu raski.
Og hvað er sagt þegar þetta kemur upp, þetta vandamál?
"Svona er þetta bara, það er ekkert sem við getum gert".

Hvers vegna sér maður ekki fleiri alvöru aktívista sem mótmæla þessu, öðruvísi en að láta hlekkja sig við vinnuvélar eins og einhverjir hálfvitar? Þá er ég ekki endilega að tala um þessa bölvaða virkjun fyrir austan, heldur er þetta bara eitthvað sem er að gerast á hverjum degi útí heimi. En það er ekkert sem stoppar þetta.
Það er enginn sem þorir virkilega að standa uppúr þvögunni, og taka til sinna ráða fyrir alvöru.

Ómar Ragnarsson er hetja sem fórnaði starfi sínu og mörgum milljónum til að mótmæla og taka upp á filmu eyðilegginguna fyrir austan.
Hvers vegna eru ekki fleiri eins og hann? Er fólk í alvöru svo spéhrætt, að það lætur bara einhverja wannabe hippa sjá um að segja það sem virkilega segja þarf í svona málum?

Það er bara eitt um það að segja...

Svona er fólk bara, og það er ekkert sem ég get gert.