Þetta litla líf

Ég sat í lengri tíma áðan og horfði á litla, nýja drenginn sofna.
Hann var eitthvað órólegur, svo ég leyfði honum að þreifa eftir lófanum mínum.
Hann greip í einn putta, og skyndilega horfði ég uppá líf, hvers tilvera snerist algjörlega um einn fingur, og að sjálfsögðu snuðið uppí munninum.
Þetta er ekki flóknara en það.
Þetta er það sem allt snýst um, að horfa á pínulitla barnið sitt, sem treystir á mömmu sína númer eitt, tvö og þrjú, sofna í litlu náttfötunum sínum í litlu vöggunni sinni, og maður andar rólega, vitandi það að krílið er satt og ánægt. Nóg af hlýju.

Og þá fer Maja með litla hjartað að skæla.
Því það eru ekki nærri öll börn sem finna nokkurn tímann fyrir þessu öryggi sem börnin mín munu vonandi alltaf finna.
Það er óbærilegt að hugsa til þess, en þegar þetta eðli sem fylgir mömmuhlutverkinu er komið, þá er voða lítið við því að gera. Svona hugsanir skjótast uppí kollinn á mér alla daga, jafnvel nokkrum sinnum á dag.
Hugsanir um börn sem fæðast alnæmissmituð úr móðurkviði.
Eða börn sem missa foreldra sína í hendurnar á einhverjum geðsjúkum hermönnum, sem gætu allt eins verið sendir úr sjálfu Helvíti.
Og svo eru að sjálfsögðu þau, sem alast upp í heimilslífi sem væri ekki einu sinni sæmandi fyrir svín.

Oj, ég verð bara reið. Ég ætla að fara og gefa barninu mínu meira að drekka.