Nú hlýtur eitthvað að fara að gerast

Einn dagur eftir.

Ég á að mæta í mæðraskoðun á morgun, en er svona lúmskt að vona að ég nái ekkert að mæta í tímann.
Ef ég svo mæti, þá ætla ég að grátbiðja hana um að beita öllum sínum ljósmæðratrixum við að koma mér af stað.
Hún var eitthvað voða asnaleg þegar ég talaði um það við hana síðast, sagði að það yrði ekkert gert fyrr en í fyrsta lagi ef ég gengi með viku framyfir, og ekki fyrr en barnið væri búið að skorða sig o.s.frv.
En ég ætla ekki að hlusta á neitt svoleiðis bull á morgun.
Þetta barn er orðið huge, allavega 16 merkur skilst mér, ég er hætt að geta gengið um út af grindinni, og því fylgir þvílík þyngdaraukning... að ekki sé minnst á þreytuna við minnstu áreynslu.
Þannig að það er í rauninni ekkert sem segir að ég þurfi að ganga með þetta eitthvað mikið lengur.

En guð minn góður, hvað ég kvíði stundum fyrir fæðingunni!
Þetta er nú samt ekki eins slæmt og fyrir nokkrum mánuðum, því nú er ég orðin pínu óþreyjufull með...
En samt. Alltaf þegar ég fæ smá verki og held að ég sé að fara af stað, kannski með smá rembingstilfinningu, þá er eins og þyrmi yfir mig, og mig langar helst að panta keisaraskurð á þetta.
Eins og það sé eitthvað skárra, að liggja í spítalarúmi í viku, og mega varla gra nokkurn skapaðan hlut í langan tíma á eftir!
Samt sem áður fer ég ansi oft að hugsa svona.

Hina dagana kemur töffarinn uppí mér, sem segir mér að hætta þessu væli, ég skuli bara gera þetta eins og alvöru kona, og vera ekki einu sinni að láta deyfa mig.

Þeir dagar eru ólíkt skemmtilegri, og ég vona bara að það verði einn af þeim dögum þegar loksins kemur að því að fæða þetta barn.