Sítuðandi

Barnatíminn fyrir fréttir var heilar 20 mínútur í kvöld.
Það þurfti auðvitað að sýna einhverja samantekt frá þessum andsk. vetrarólympíuleikum, eins og er verið að gera allan sólarhringinn, basically.
En þeir komu nú samt með Latabæ eftir Kastljósið, sem gladdi litla hjartað á heimilinu alveg ótrúlega mikið. ;)

Ég var að horfa á endursýningu af þarna Fréttavaktinni eða hvað það heitir á NFS í gærkvöldi.
Sem er, by the way, miklu svona "aðgengilegri" stöð en ég átti von á.
Í þættinum var verið að ræða við eldri hjón í Kópavogi. Maðurinn fékk víst heilablóðfall fyrir nokkrum árum, og því var ekki um neitt annað að ræða fyrir hann en að fá pláss á dvalarheimili í hinum enda bæjarins.
Maður hefði nú haldið að frúin hefði farið með honum í hjónaherbergi eða eitthvað slíkt...
En nei. Það var ekkert pláss fyrir hana. Hún er á biðlista ásamt einhverjum 270 öðrum.
Þannig að nú þarf hún, sem er sjálf komin með byrjunareinkenni af Alzheimer, að fara í leigubíl á hverjum einasta degi til að heimsækja eiginmann sinn til margra tuga ára á þetta blessaða heimili.
Fyrst talaði Hallgrímur Thorsteins við konuna á heimili þeirra, og það fór ekkert á milli mála að það var aðeins farið að slá út hjá henni, greyinu. Mér finnst ferlega skrýtið að hún hafi ekki fengið plássið, þó það væri ekki nema bara vegna hennar veikinda sem munu pottþétt fara stigvaxandi.
Næst var sýnt frá heimilinu sem maðurinn hennar býr, og eitthvað talað við hann.
Þunglyndið leyndi sér ekki hjá karlanganum, frekar en hjá konunni hans, og þegar hann var spurður hvort konan hans væri búin að koma þann daginn og hvenær hún væri vön að koma,
fór hann að gráta. Það fór ekkert á milli mála að þetta ástand og þetta fyrirkomulag var alveg að fara með hann.

OK, ég horfði á þetta, og ég varð svo reið, og átti svo hryllilega bágt með að fara ekki að skæla sjálf, að mér varð illt.
Eftir þessar klippur var talað við einhverja *bíííp*, sem er aðstoðarkona heilbrigðisráðherra.
Og þaðan kemur bara sama helvítis þvaðrið og kemur alltaf þegar eitthvað svona er:
"Við erum tilbúin að skoða þetta mál".
Ekki: "Heyrðu, við göngum í þetta strax", eða "Þetta er algjörlega óásættanlegt".

Við erum tilbúin að skoða þetta mál.

Mér fannst soldið eins og ég væri að heyra dæmisögu frá fátæku, gömlu fólki sem bjó í bröggunum niðrí bæ á stríðsárunum.
Ekki eins og þetta væri eitthvað sem gæti átt sér stað árið 2006, í landi þar sem ráðamenn og aðrir gera ekki annað en stæra sig af því að nú séum við aftur orðin 5. ríkasta þjóð heims, og að hér séu svo miklir möguleikar fyrir alla sem kjósa rétt og bla bla bla.
Svo finnst fólki skrýtið að maður vilji ekki búa í svona samfélagi.

En það er nú eitthvað jákvætt að gerast samt. Í fréttum í kvöld var til dæmis sagt frá því, að frá og með næstu áramótum verði gefnir styrkir til fólks sem eru að ættleiða börn að utan.
Það er svona með því jákvæðara sem maður heyrt lengi frá ríkinu.
Þetta og eins þegar Björn Bjarnason kom með frumvarpið um að fara að gera eitthvað í þessum dómum við kynferðisbrotum.
Sýnir að það er eitthvað aðeins meira en bara græðgi og ósanngirni sem hrærist um í fólkinu.

Urr... Ég held að ég fari að komast á það stig að verða of ólétt til að vera að tjá mig hérna.
Ergelsið og þreytan eru orðin þvílík, að ég læt svona um það bil allt fara í taugarnar á mér þessa dagana.
En við því er ekkert að gera.
Svosem enginn sem segir að maður eigi alltaf að skrifa um eitthvað skemmtilegt, eða segja brandara eða tala um hvað það sé nú dásamlegt veður.

Við frussum allavega á svoleiðis asna. ;)