2000

Phew, 2000 á counternum? Aldeilis ekki slæmt það.
Þetta er einmitt færsla númer 90, fer að styttast í fyrsta hundraðið hjá mér!
Mér finnst það sko bara svalt.

Eeeen... Ég hitti eina gamla vinkonu á msn-inu hérna fyrr í kvöld, og hún tjáði mér það að hún væri ófrísk.... af tvíburum!!!
Vá, ég fékk sko gæsahúð dauðans, mér fannst það alveg geggjað!
Ég held að ég hafi aldrei þekkt neina sem hefur gengið með tvíbura.
Það verður gaman að sjá hvernig bumban verður, daman er nefnilega mjög nett fyrir. ;)

Það minnti mig samt soldið á það hvað fólk getur verið alveg afskaplega vitlaust, og einnig haldið að maður sé sjálfur algjör hálfviti.
Ég var að tuða hérna um daginn um hvað einhverjir hafa verið dónalegir í kringum þessa óléttu mína, talandi um hvað ég sé sver eða feit eða hvernig sem þeim dettur í hug að orða það.
Allavega, sko, oftar en einu sinni og oftar en tvisvar hefur fólk spurt, og þá er ég að meina bara síðustu mánuði, hvort ég sé nú alveg viss um að þetta séu ekki bara tvíburar!
Ég er ekki að meina að þau segi það svona brosandi í góðu gríni, heldur er þeim sko alvara!
Mér finnst það soldið fyndið.
Ég held nú að það væri löngu komið í ljós ef svo væri.
Meira að segja þessi vinkona mín, hún er ekki komin nema 2 mánuði og það sást strax hjá henni hvernig var.
Æææææ.... Það getur verið mikill húmor í kringum það að vera ólétt.

En þetta styttist allt saman. Bráðum get ég farið að láta svona "uppeldisfræðslu" fara í taugarnar á mér.
Ég man bara hvernig það var með Pjakkinn minn, það mátti hvergi vera með hann og ekkert gera, þá var bara eins og það birtist fólk algjörlega unexpected með einhverjar svona athugasemdir um hvernig þau hefðu gert þetta, eða hvernig þau myndu gera ef þau ættu börn.
Þetta þekkja held ég allar dömur sem hafa verið með mjög unga orma, þannig að það er ágætis huggun að vita að ég er ekki ein um að hafa lent í þessu.
En, engu að síður, algjörlega óþolandi.
Ég er nefnilega svo eigingjörn á allt sem viðkenur barnamálum, að það er varla að ég leyfi makanum að skipta sér af..!

Ég heyrði líka einhvern tímann, að ef maður ætti alltaf að vera að taka svona pointers frá fólki í kringum sig, þá væri maður ekki lengur að ala upp sitt barn, heldur bara einhvern grisling sem maður veit ekkert hvernig á að fara með, og sem einhvern veginn allir ættu í með manni.
Sem getur orðið til þess að maður gefst upp, hendir krakkanum bara til dagmömmu og pælir ekkert í neinu meir.
Ég er sko ekki þannig, eða ætla mér allavega ekki að verða það.
Það er aldrei hægt að þóknast öllum, en yfirleitt tekst mér nú samt að þóknast sjálfri mér svona nokkuð vel.


Jæja, ég ætla að fara að renna í gegnum leigulistann... í 29. skipti í dag.