Gott viðmót, góð grein

Ég var að vinna fyrir múttu í 2 tíma í gær. Meðan ég sat á vaktinni og lét mér leiðast í kyrrðinni, fór ég að fletta í gamalli Viku, nánar tiltekið frá 13. júlí 1999, sem ég sá liggja þarna í einhverjum bókaskáp.
Á forsíðunni var nafn á grein sem vakti strax athygli mína,
"Er líkaminn sjálfsögð söluvara?".
Ég var að fljót að fletta þessu upp á síðu 20, og las þar með betri greinum sem ég hef lesið um þessi málefni.
Eftir að ég lauk lestrinum, stökk ég í vinnutölvuna og sendi e-mail á vikuna, þar sem ég sagði einfaldlega frá því að ég hefði verið að lesa þessa grein, og hvort ég mætti birta hana á blogginu mínu. Ég átti nú ekkert endilega von á að fá svar, og sérstaklega ekki strax í dag..!
Opnaði póstinn minn, og viti menn, þar var bréf frá sjálfum höfundi greinarinnar, þar sem hún þakkaði fyrir póstinn og sagði að það væri ekkert sjálfsagðara en að birta greinina. Hún var meira að segja svo góð að senda mér hana sem viðhengi við mailið. ;)

Nú hvet ég alla til að lesa þetta smáræði, sérstaklega þeir sem láta þetta sig eitthvað varða.

*******Njótið vel!*******

Líkaminn er musteri sálarinnar sagði góður maður eitthvert sinn en nú virðist líkaminn vera að verða líkt og hver önnur vara sem falboðin er til kaups hæstbjóðanda og keppist hver sem betur getur við að taka þátt í þeim leik. Líkt og ævinlega hafa menn misfallega og missöluvænlega vöru á boðstólum svo óhjákvæmilega eru það þeir ungu og grönnu sem verða ofan á og fá bestu tilboðin. Ekki er mjög langt síðan að talið var siðsamlegt að hylja nekt sína sem mest og nekt ungra kvenna var ekki öðrum ætluð en tilvonandi eiginmönnum. Nú ríkir meira frelsi og ekki þykir tiltökumál þótt konur beri brjóst sín og beini þeim upp í sólina í sundlaugunum. Frjálslyndi manna gagnvart nektinni er af hinu góða en öðru máli gegnir um hvort eðlilegt og siðsamlegt er að selja nekt.

Lengi tíðkaðist að auglýsa bíla, hjólbarða og fleira með myndum af fáklæddum konum. Fyrir tilstilli kvennréttindahreyfingarinnar lagðist sá siður af um tíma. Nú á dögum er hefur hann hins vegar verið tekinn upp að nýju og nú er tæpast til sú vara sem ekki er auglýst með tilvísun í fagra hálfbera kroppa eða kynlíf. Nóa Kropp er t.d. best í baði og kaffi er ekki gott nema þegar par nýtur þess saman í rúminu eða utan þess, enda segja sérfræðingar í áhrifamætti auglýsinga að ekkert selji betur en kynlíf og tvíræðar tilvísanir til þess.

Í könnun sem gerð var í tilefni af ráðstefnu um barnavændi í ferðamanniðnaði kom fram að nokkur hluti ungra, sænskra skólastúlkna játaði að hafa selt líkama sinn til að fjármagna kaup á ýmsum tískuvarningi. Þær voru engin þeirra háð eiturlyfjum og stunduðu ekki vændi reglulega en aðspurðar um viðhorf sín til þess sem þær höfðu gert töldu þær allar að ekkert væri siðferðilega rangt við það að nýta líkama sinn í þeim tilgangi að verða sér út um það sem þær töldu sig vanta. Niðurstöður þessar vöktu mikla athygli ráðstefnugesta og flestir voru bæði undrandi og hneykslaðir. Þá reis breskur lögreglumaður úr sæti og spurði hvort menn væru virkilega nægilega barnalegir til að undrast þetta. Hann benti á að börnin okkar eru alin upp í því viðhorfi að ytri umgerð manneskjunnar sé mælikvarði á manngildið og að allt væri falt. Hvers vegna þá að undrast að börnin nýttu síðan þá einu vöru sem væri þeirra eign til að bæta stöðu sína á markaðstorgi nútímans. Hann benti einnig á að sænskir væru ekki þeir einu sem sæju dæmi um vændi unglinga til þess eins að eiga fyrir nýjum buxum, breskir og franskir löggæslumenn þekkja þetta vel.

Milljónamæringar af að leika í klámmyndum

Tímaritið Cosmopolitan birti svo á dögunum viðtöl við þrjár ungar konur sem allar eru klámmyndaleikkonur með meiru. Þær eiga það sameiginlegt að hafa kosið sér starfsferil í klámmyndaiðnaðnum og notað gott kaup sitt þar til að koma undir sig fótunum í fyrirtækjarekstri. Tvær þeirra eiga eigið kvikmyndaframleiðslu- og dreifingafyrirtæki en ein dansar nektardans á stórum skemmtistöðum víða í Bandaríkjunum og notfærir sér það hversu þekkt hún er fyrir klámmyndaleik til að trekkja að áhorfendur. Ein þessara kvenna er milljónamæringur aðeins 23 ára að aldri en hinar tvær stefna að sama marki. Allar ætla þær að draga sig í hlé um þrítugt og ef áfram heldur sem horfir eru það ekki dónaleg eftirlaun sem þær hafa að að hverfa. Engin þeirra þriggja er eitulyfjaneytandi eða með sálarör eftir erfiða æsku. Ein er fyrrum framhaldskólakennari sem taldi kennaralaunin ekki vera mannsæmandi og sneri sér því að þessu.

Nú við Íslendingar þurfum ekki að leita langt yfir skammt því á ýmsum skemmtistöðum hér dansa háskólastúdínur og jafnvel háskólamenntaðar konur frá fátækum, fyrrum kommúnistaríkjum. Þær hafa margföld árslaun sín í heimalandinu upp úr krafsinu eftir nokkurra vikna vinnu hér og margar fjármagna nám sitt með listdansi sínum.

Íslenskar stúlkur eru alls ekki lausar við eða saklausar af því að þekkja sölugildi eigin líkama. Skemmst er að minnast mynda sem birtust af nokkrum íslenskum stúlkum í Playboy. Í viðtölum við þessar playboystúlkur kom fram að engri þeirra þótti skömm að því að birtast á síðum svo „virts“ tímarits. Þær bentu allar á að þær væru hreyknar af líkama sínum og skömmuðust sín ekkert fyrir nekt sína. Nokkrar höfðu orð á að gaman yrði að sýna barnabörnunum seinna að amma hefði eitt sinn verið ung og fallega vaxin. Margar ömmur hafa getað sýnt glæsilegan, ungan líkama þótt hann væri hulinn kjól.

Fróa sér yfir myndir af ungum stúlkum

Engin kvennanna ræddi það að með því að leyfa myndatöku og birtingu af þessu tagi eru þær að selja kaupendum blaðsins aðgang að líkama sínum. Sumir munu bara skoða, aðrir grannskoða og leyfa öðrum að njóta þess sem fyrir augu þeirra bar með mismunandi klúru orðavali. Enn aðrir munu nota þessar myndir sér til örvunar og kynferðislegrar útrásar. Mörg okkar hafa einhvern tíma séð í bíómyndum ógeðsleg atriði þar sem einhver óþokki fróar sér yfir mynd af ungri konu í blaði. Undantekningarlítið fer illa fyrir vondum mönnum í bíómyndum en tæplega er svo í öllum tilvikum í raunveruleikanum. Það er rétt hjá þessum ungu konum að nekt er ekki ljót og ungur og fallegur líkami ekkert til að skammast sín fyrir. Spurningin er hins vegar þessi: „Er rétt að selja aðgang að honum og eru stórar peningaupphæðir næg smyrsl á sárin þegar ímynd þín er notuð til fróunar misaðlaðandi karlmanna sem þú getur ekki á nokkurn hátt valið eða stjórnað hverjir eru?“

Vel heppnuð markaðsetning meðal yngstu kynslóðarinnar

Viðskipta- og þjónustugeirinn er einnig alltaf að reyna að færa út kvíarnar. Þess vegna er stöðugt verið að teygja sig neðar í aldri. Tískufatnaður fyrir mjög ungar stúlkur hefur náð mikilli útbreiðslu og dæmi um ákaflega vel heppnaða markaðsetningu er Ninja Turtles sem voru mjög vinsæl leikföng, myndbönd og fleira ekki alls fyrir löngu. Disney fyrirtækið byrjaði á þessu en aðrir hafa náð miklu betri árangri en þeir.

Þetta eru þau viðhorf sem ríkjandi eru en hvernig kom þau við einstaklinginn? Jú, skilaboðin sem fólk fær í gegnum fjölmiðla er að það eigi að vera grannt og ungt. Ef nefnd er til dæmis kvenímyndin sem hefur verið ríkjandi þá er hún hálfgerður vanskapnaður. Hvergi má safnast nokkur fita á líkamanum nema utan um þessa mjólkurkirtlana framan á honum. Ýmis geðræn vandamál eins og átröskunarsjúkdómarnir búlemía og anorexía hafa fylgt í kjölfarið en mikil fjölgun hefur orðið á þeim.

Það er svo sem ekkert nýtt að sagt sé við mann að maður líti mun betur út í flottum fötum en það hefur aldrei verið sagt á jafn öflugan hátt og nú. En þetta eru skuggahliðar þess að setja æskuna á stall og sjálfsagt hefur það ýmsar jákvæðar hliðar líka. Sumt ungt fólk ætti að finna til meiri ábyrgðar og gerir það eflaust.“