Kvennafrídagur og fyrsti vinnudagur

Ég var svo góð að láta sjá mig niðrí bæ í gær í öllum látunum. Við Hildur fórum niðreftir, í miklum baráttuhug, með krakkana með okkur.
Við töltum beint uppá Skóalvörðustíg, en ætlunin var nú aðallega að fylgjast með dömunum í öllu sínu veldi í skrúðgöngunni. Jújú, við vorum ekki búnar að vera lengi þegar við sáum þennan myndarlega hóp byrja að liðast niður af Holtinu. Vá, þvílíkur fjöldi... Bara þar sem við vorum voru alveg helling af áhorfendum, þannig að það kom mér ekkert á óvart að heyra að þetta hefðu verið 45-50.000 manns. Þær voru með potta og sleifar, öskrandi og hóandi og syngjandi einhver voðaleg baráttulög sem auðvitað "allar" eiga að þekkja. Og spjöldin sem þær báru voru ansi góð mörg. Þær sem gengu fremstar höfðu greinilega fengið rós frá einhverjum, og ein var búin að skrifa á spjald sem hún hélt fyrir framan sig: "Ég vil engin helvítis blóm, hvaða rugl er þetta?!" Mér fannst það helvíti gott.
Svo rákumst við á tengdamömmu Hildar og fleiri góðar úr vinnunni, og þær fengu okkur til að rölta með sér, "bara smáspöl". Þessi smáspölur varð að algjörri stíflu í Austurstrætinu, þar sem maður komst ekkert, hvorki til hægri né vinstri, upp né niður. Við litum upp á Holtið öðru hvoru, og hrúgan virtist aldrei ætla að klárast. Ég held að ég hafi aldrei verið í eins mikilli mannmergð og þrengslum á ævi minni. Sérstaklega ekki um hábjartan dag, þar sem mannfjöldinn er 95% kvenfólk!
Eftir að hafa verið þar í ansi langan tíma, með glorhungruð og þreytt börn í eftirdragi, ákváðum við stöllur að reyna að forða okkur. Frá Subway og að Dairy Queen sölunni, við hliðina á Hlölla, held ég að hafi tekið okkur um kortér að seilast. Og það var meira að segja nokkuð góður tími, því litla daman hennar var með kerru sem pjakkurinn minn sat í, og það var keyrt yfir ófáar tær og hæla til að komast leiðar okkar. En við vorum sko ekki þær einu; það var varla annað hægt en að dauðvorkenna konum sem voru jafnvel þarna með "tvíburakerru" og barn hangandi í henni. Þær reyndu að afsaka sér leið í gegnum þvöguna, en þær sem eru annað hvort komnar yfir barneignaraldur eða ekki komnar að honum enn, þær gefa bara skít í mann. Þó svo að börnin séu grátandi úr innilokunarkennd og allavega.
Anyway, við komumst loksins að bílnum, verandi svo heppnar að hafa getað lagt honum í stæði hjá foreldrum hennar sem búa á Hverfisgötunni. Þá var klukkan rétt að verða 6, sem þýðir að við höfum verið í sardínudósinni í u.þ.b. 3 klst..! Traffíkin um Sæbrautina var skelfileg, alveg þar til við fórum að nálgast Sprengisand. Og mikið skelfilega var gott að geta hreyft sig svolítið þegar þangað var komið, jafnvel þótt það væri bara í bíl! En, ég er voða montin yfir að hafa þó látið sjá mig. ;)

Svo kom dagurinn í dag. Í tilefni þess að hafa verið að mótmæla allt of lágum launum kvenna daginn áður, byrjaði ég sem kassadama í einni af betri verslunum bæjarins. Ekki er nú hægt að hrópa húrra fyrir laununum þar, allavega ekkert voðalega hátt. En verandi ófrísk og bara að leita að tímabundinni vinnu, þá var þetta barasta eini kosturinn fyrir mig. Og þegar maður er búinn að sækja um á bilinu 10-15 vinnur, þá nennir maður ekki að sigta neitt voðalega mikið úr öll "æðislegu" djobbin.
En þetta er ágætt. 9-16, allavega til að byrja með, sitjandi á kassa allan tímann. Þarna er ekki þetta vesen að þurfa að hlaupa eitthvað fram í búð að fylla á ef það er lítið að gera á kassanum. Þá fer ég bara að þrífa borðið mitt eða eitthvað. Mér fannst alveg skelfilega gaman að skoða möppuna með myndum af ávöxtum og grænmeti sem ég hef aaaaldrei séð áður, og hefði aldrei getað ímyndað mér að væru til. Sumt af þessu var meira að segja næstum því girnilegt, en annað var eitthvað svo loðið og asnalegt, að ég skil ekki hvernig nokkrum manni svo mikið sem datt í hug einhvern tímann fyrir einhverjum árum að tékka hvort þetta væri ætt!
Mér skilst að mórallinn þarna sé ágætur, sú sem er yfir mér er algjört krútt, og þarna er maður ekki talinn vera auli ef svo óheppilega vill til að börnin manns veikist. Eða maður sjálfur.
Skilst mér allavega, vona að ég þurfi ekki að láta reyna of mikið á það.

Annars var ég bara að ranka við mér. Þegar ég vaknaði í morgun og svo aftur um leið og við komum heim í dag, var ég með alveg sjúkan höfuðverk. Hann hefur að vísu verið í nokkra daga, en í kvöld var hann óvenju slæmur. Ég skellti bara í mig Paratabs (þó mér sé meinilla við það), og tók mér legg í klukkutíma. Með símann á koddanum við hliðina á mér. Um hálftíma var ég actually vakin, þar sem mér var tjáð að síminn væri að hringja..!
Eitthvað hef ég rotast á þessum stutta tíma, því ég kom alveg af fjöllum.
En ég hafði greinilega gott af þessu lúri, því ég er öllu skárri núna. Friends var nýbyrjað á Sirkus þegar ég skreið uppí sófa (..bara svona til að liggja pínu meira), og svo kom loksins alvöru Allt í drasli þáttur á Skeinum. Einhver kelling í Mjóafirði (!), sem hefur ekki þrifið heima hjá sér í svona 3 ár eða svo. Þar af leiðandi var kominn músaskítur um öll gólf, og bara alls staðar, og þeir þurftu actually að koma með "to be continued" í enda þáttarins, því á þessum 2 dögum sem voru sýndir núna náðu þeir ekki einu sinni að gera helminginn af því sem þurfti.
Þótt mér finnist ferlega tacky og bjánalegt að vera að sýna svona inná heimili fólks, þar sem allir sitja heima hjá sér með æluna uppí háls, þá er bara lágmark að hafa þessa þætti þá almennilega ef þeir eru að þessu á annað borð. Ég er orðin voða leið á að sjá alltaf bara einhverjar ungar, hálfskrýtnar barnafjölskyldur, sem eru bara draslarar án þess að skíturinn sé kannski svo hrikalegur. En þetta var sko almennilegt, soldið góður biti oní fólk með ólæknandi hreingerningaræði.

Jæja, hinn ógeðslegi "My Super Sweet 16" er í imbanum núna, ætla aðeins að setjast og gubba yfir sjónvarpsskjáinn.

Until next...