Góða kvöldið hér...

Hér sit ég bara og bíð eftir að örfáir gestir láti sjá sig. Júlía og Harpa ætla að kíkja við, svo getur verið að Hildur komi. Makinn skrapp einmitt til að hjálpa félaga sínum að klára að vinna, og kemur svo með hann.

Þetta er ágætt, þegar það er svona fámennt. Engin læti, og meirihlutinn af liðinu ætlar ekki einu sinni að fá sér í glas. Þá fer maður allavega ekki að sturta í sig sjálfur á meðan.

Annars er ég nú svo beygluð eftir þessa fyrstu vinnuviku; hefði í sjálfu sér ekkert á móti því að leggjast bara fyrir framan sjónvarpið og fara að sofa. En þá er maður orðinn að svo miklum aula eitthvað, ég læt þetta bara ganga upp einhvern veginn. ;)

Ég er á pínu bömmer út af þessu ættarmóti fyrir vestan á morgun. Við erum 5 systkinin sem ættum að láta sjá okkur, en sennilega kemst ekkert af okkur. Ýmist sökum blankheita eða vaktavinnu. Mér finnst þetta ferlega leiðinlegt, og þá helst mömmu vegna, því hún hefur átt stóran þátt í að skipuleggja þetta mót, og svo kemur bara ekkert af börnunum hennar á staðinn! Ef við værum ekki svona blönk akkurat núna þá myndi mig sko dauðlanga að fara. En svona er þetta. Og ekki í fyrsta skipti kannski.

En svo ég snúi mér aftur að vinnunni. Nú hef ég verið að heyra sögur af Láru ömmu og svona fólkinu í kringum hana og mömmu frá tveimur manneskjum þessa viku. Svo býr auðvitað dama þarna sem ólst að meirihluta upp með Ingu ömmu. Mér finnst ótrúlega gaman að heyra þegar fólk talar t.d. um að Lára amma hafi verið með flinkari handavinnumanneskjum sem uppi hafi verið, og þetta með að mamma var skírð við kistu Stefaníu, sem hún er einmitt skírð eftir. En það einmitt vill svo til að sú var ömmusystir forstöðukonunnar í vinnunni. Mér finnst þetta eitthvað svo spennandi allt saman, og þarna sannast líka hvað Ísland er skelfilega lítið land. Stundum á notalegan hátt. ;)

Well, ég er farin að hafa störu á lyklaborðið, ég ætla að reyna að hressa mig eitthvað við. Zeppelin í græjunum frammi osona. ;)

Until next...