Kvíði?

Ég er farin að hanga soldið á Barnalandi aftur, þó aðallega undir umræðum og spjalli sem varða meðgöngu. Mér finnst það ágætt, því ég á enga vinkonu sem er ófrísk, og ég var ekki farin að kynnast þessu fyrr en eftir að Sá stutti fæddist.

Þarna erum við kellingarnar að ræða bókstaflega allt; flestar eru með í undirskriftinni hjá sér hvað þær eru komnar langt og hvenær þær eru settar, sumar eru að reyna að eignast barn eftir að hafa kannski misst fóstur fyrr á árinu, enn aðrar eru bara að forvitnast um hvernig er að vera ófrísk, en kannski ekki komnar lengra en það.

Í kvöld setti ég inn umræðu, þar sem ég spurði dömurnar hvort þær væru eitthvað farnar að kvíða fæðingunni sjálfri, og þá kannski sérstaklega þær sem eru að ganga með sitt fyrsta barn.
Svörin voru ansi misjöfn, eins og má nú reikna með, en flestar virðast þær vera frekar rólegar yfir þessu öllu saman, svoleiðis.

Því meira sem ég talaði um það í umræðunni, að ég fyndi fyrir einhverjum kvíða, þess meira fór ég að hugsa um það, og núna bara skil ég ekki hvernig ég fór að síðast! Ég er nú heldur kannski ekkert eðlileg, ég var farin að kvíða þessu mómenti strax þegar ég var smástelpa.
Það hjálpaði að sjálfsögð helling að hafa hana elsku frænku mína sem ljósu, blessuð sé minning hennar.

En samt... Úff. Ég fór fyrst að spá í þessu fyrir einhverjum vikum síðan, og nú þegar ég er svona farin að gildna eitthvað að ráði, komin í meðgönguföt og læti, þá er eins og þetta fari allt að renna upp fyrir mér.

Að sjálfsögðu er ég að gera stærstu mistök í heimi með því að vera að hugsa svona mikið um þetta, but you know me... Ég festist alltaf einhvern veginn í öllum hugsunum sem fara að leita á mig, þar til ég er búin að snúa þeim í marga hringi í hausnum á mér, all the way to the point of no return. Þetta er ferlega skrýtið. Einhverjir myndu segja að ég talaði ekki nógu mikið um það sem er að hrjá mig hverju sinni, en ég held að það sé nú ekki keisið....

Í mæðraskoðun sl. miðvikudag spurði ljósan mig að fyrra bragði hvort mér fyndist ég kvíða eitthvað fyrir þessu, svona næstum eins og hún sæi það á mér. Ég játaði það, og þá sagði hún bara að það væri engu að kvíða, þetta myndi örugglega allt ganga eins og í sögu.

...Og hvað veit hún um það? Ég held ég sé nú ekki komin nógu langt til að hægt sé að sjá eitthvað sem gæti bent til nokkurs hvað varðar fæðinguna, þ.e. hvort það munu verða erfiðleikar eða ekki..!

Kannski mun aldrei neitt benda til neins. Kannski verðum við bara að bíða og sjá hvernig þetta verður allt saman. Heilsa mín og ástand núna er það sem skiptir öllu eins og er, og ég verð bara að stikka við að huga að því. Ef ég held áfram að hugsa eitthvað lengra fram í tímann, þá verður nú lítið eftir af heilsunni til að takast á við mest krefjandi starf í heimi þegar þar að kemur.