Erin Brockovich er fíneríis mynd. Var að pæla í að horfa á nýju Temptation Island : Australia þættina, en.... Siðferðiskenndin mín bannaði mér það. Hvað er eiginlega málið með þessa þætti? Eða Bachelor?? Er það bara ég, eða er þetta sjónvarpsefni með því viðbjóðslegasta og ómerkilegasta sem nokkurn tímann hefur verið sýnt? OK, dífænum þetta aðeins. Bachelor. Ef þú átt nógu andskoti mikið af peningum (eða þykist eiga) og ert klár á því að þú sért svar við draumum allra kvenna, þá geturðu búið þér til draumakonuna. Brjóstastærð, háralitur, samfaratækni, it´s all up to you! Og fyrst þú ert að þessu á annað borð, af hverju ekki að nota tækifærið og skora hjá þeim öllum? Þú veist alveg að þær elska þig, sama hvað þú ert lélegur í rúminu. Síðan ef þær eru ekki nógu góðar í að fullnægja þér, þá er bara að dömpa þeim. Hmm, minnir mig óneitanlega á reykvíska karlmenn.... Eða íslenskt parasystem yfir höfuð. Við hjónin höfum svona alveg óvart fylgst með skandinavíska Bachelor, þar sem Norðmenn og Svíar deila dömum og öllu tilheyrandi á milli sín. Eftir 1,5 mínútu gláp langar mig að gubba. Slef, slef og aftur slef.
Þá horfi ég nú frekar á Sex and the City. Yessiry Bob, það er allavega eitthvað sem er hægt að hlæja að! Ólíkt því sem ansi margir karlmenn virðast halda, þá er ekki verið að stimpla því inní hausinn á litlum, saklausum stelpum að það sé OK að sofa hjá hverjum sem er (eða hverri sem er, í tilviki Samönthu) og finnast það bara æðislegt. Ég sé nefnilega bara spaugilegu hliðina á þessu; ofsa "hot" gaurar sem fara að segja (eða réttara sagt öskra) eitthvað alveg skelfilega hallærislegt á meðan samfarirnar eru í fullum gangi, ein verður ólétt alveg óvart og er ekki að fíla það og þar fram eftir götunum. Þetta finnst mér fyndið, og kallinn skilur ekkert í því.
Jæja, nóg um sjónvarpsefni.
Tónlist? Líst vel á það. Ég er að pæla í að búa mér til svona topp tíu lista yfir bestu CD´s allra tíma. Hann ætti að skila sér inná síðuna á allra næstu dögum. Ætti samt að geta komið með smjörþefinn af honum.... Sólóplata Chris Cornell, Euphoria Morning. Þarf nú að sjálfögðu ekki að minnast á sönginn hjá fyrrum Soundgarden snillingi, en öll útsetning og hljóðfæraleikur er... já, hreint út sagt snilld. Grace-plata Jeff Buckleys. Bíddu, af hverju var hann eiginlega að deyja?! Óóótrúleg synd, eins og maður hefði viljað heyra meira frá honum. Note to Maja: Ná í Mystery White Boy með sama artist. Lateralus frá meisturum Tool. Tónverk 21. aldarinnar. Ekki plata sem þú spilar af í útvarpinu, heldur verður maður að hlusta á hana í heild sinni. Svipað og Ænima platan þeirra. Mer de Noms frá A Perfect Circle, með söngvaranum úr Tool í fararbroddi. Nú verður ábyggilega púað á mig, en mér er skítsama. Mér fannst hún frábær. Svona gæti ég haldið áfram, en ég bíð þangað til ég er klár með listann.
Er ekki annars kominn tími á sígó? Svei mér þá, ég held það bara.
Þangað til næst, adios!